تو دنیایی زندگی میکنیم که پراز رفتنای بدون برگشته
رفتنایی که شاید وقتی ازشون دلیل بپرسیم بفهمیم اونقدرام مقصر نبودن.
خیلیاشون رفتنو انتخاب کردن تایه چیزایی براشون بمونه مثلا عشقشون تبدیل به نفرت نشه یا اون ادمی که دوسش دارنو تاهمیشه تو قلبشون داشته باشن یا وقتی حرف از دوست داشتن میشه نگن وجود نداره.
رفتن همیشه به این معنی نیس که طرفتو ترک کنی و بری گاهی اوقات انقدر طرفت اذیتت میکنه و تورو خسته میکنه که مجبور میشی ترکش کنی. تو رفتن و به موندن ترجیح میدی و میشی بنده سراپا تقصیر،میشی ادم بده قصه،شایدم منفور ترین شخصیت تو یه رابطه
میدونی چیه آدما فقط تغییر رفتار تو با خودشونو میفهمن اونا هیچ وقت درک نمیکنن که چه عملی انجام دادن که عکس والعملش میشه تغییرت نمیفهمن صبر ادما درجه ایی داره از حدش که بگذره دیگه قابل جبران نیس به قول عزیزی لیوان که سرد و گرم میشه میشکنه چه برسه به دل ادما.اینجاست که دلت میخواد بری و همه چیو به جون میخری.
سهراب سپری میگه اومدن دلیل میخواد،موندن بهانه،رفتن هیچکدوم‌.ولی من اینو قبول ندارم گاهی اوقات میری که هنوزم وقتی یه سری خاطرات اومد تو ذهنت لبخند بزنی میری که وقتی یه اسمو شنیدی دلت براش تنگ بشه میری که قدر بودنتو بیشتر بدونن.
اماخب الان دیگه همه چی تغییر کرده دیگه هیشکی نبود کسی رو درک نمیکنه من یکی انقدر تنهایی کشیدم که از پس دوست داشتن هیشکی برنمیام
دیدی لحظه های اخر بهش میگی دنیا رو بگردی دیگه مثل من پیدانمیکنی .واقعیت داره میدونم ولی بنظرت اون اگه تورو میخواست اجازه میدادبری؟ پس چرا باید دنبال تو بگرده اون دنبال یه نفر دیگست
امیدوارم وقتی عاشق کسی شدین اونقد دوستون داشته باشه که نبودتون حتی واسه یک لحظه رو نتونه تحمل کنه.ماعاشق میشیم که کنار اونی که دوسش داریم زندگی کنیم والا مرگ تنهایی که کار راحتیه