میدونی رفیق یهو به خودت میای و میبینی روز و شبت شده فرار کردن از افکاری که مدت ها قبل رویات بودن .رویاهایی که خاک ریختی روشونو هر دفعه که بهشون میرسی داغ دلت تازه میشه.
زندگیمون شده چند ساعت خوشی و یهو خالی شدن دل از هجوم فکر و خیال و رودروایسی چرا ، شایدم پشیمونی از افراد بی ارزشی که تو زندگیمون راه دادیم.
میدونی رفیق ما شاید داد بزنیم تنهایی رو دوس داریم اما اینطور نیس ما باید تو دل یکی جا میشدیم که نشدیم و این باعث شد تنها ترشیم.اگر چه شاید برای جا شدن تو دل یه عده باید خودمونو کوچیک می کردیم.
الانم که سراغمونو هیشکی نمیگیره فقط اخرشبا این غم و غصه ها و پشیمونیا میان دورمونو مارو از تنهایی در میارن.
پشیمونی از این که چرا وقتی یه عده از ادما از دلمون افتادن دوباره فوتشون کردیم و گذاشتیمشون سرجای قبلی شون ؛ اونا دیگه کثیف شدن الودن ، برگشتن دوبارشون فقط باعث مریض شدنمون میشه که ما اینو دیر فهمیدیم.
یاد نوشته حسین پناهی افتادم که میگف کاش میشد برای ساعاتی بمیریم ان وقت بود که میفهمیدیم چه کسی ذوق میکند چه کسی دق.
ما نمردیماا اما فهمیدیم تنها کسی که قول موندن میده و میمونه خداست.
همه میگن کاش زندگی فیلم بود میشد کشید عقب و دوباره قسمتای خوبشو تماشاکرد اما این بدترین کاره چون دوباره میبینی برای آرامش الانت چقدر قبلا اشک ریختی.
اصلا دروغ چرا تو همه نوشته هام گفتم خودت پشت خودت باش، خودت خودتو دوس داشته باش، خودت خودتو بفهم؛ اما رفیق سخته، انقدر قوی بودن سخته، نشدنی نیس ولی حال خوبی که خودت منشاءش باشی میتونه یهو ناقافل حالتو بد کنه میتونه با به یاد اوردن همون ادمای دو هزاری از پا درت بیاره
ولی بازم باهمه اینا از اعتماد کردن و راه دادن آدما تو زندگیت بهتره حتی اگه فک کنی همه مث هم نیستن :)
ماه که یکه تازه تو آسمون شبامون همیشه کامل نیس خیلی از شبام گرفته ست و فقط کمر خم شدش معلوم میشه. حالا تو فک کن باهزارتا ستاره دورش بازم بعضی شبا میگیره.
منم امشب گرفتم نکه بگم اتفاقی افتاد امروز نه
باوجود این که خورشید تمام نورشو به سمت اتفاقات خوب منعکس کرد ولی ماهم گرفتست و کمرش خم شده.پس بازم ببخشید فقط امیدم از نوشتنش 《انچه که از دل براید لاجرم بر دل نشیند》بود.